Karera

Karera

Bakit ang bilis ng panahon?
Ayoko pa namang tumanda
Pero lahat ng bagay-bagay, mga pangyayari, mga taong nakakasalamuha,
Lahat mabilis na dumarating at lumilisan sa mundo ko

Hindi ko ba maaaring angkinin ang aking mundo at sarilinin ang oras?
Alam kong hindi, pero masarap ang magnais, hindi ba?
Hindi lamang ako ang nasa mundo
Hindi lamang sa akin nakasalalay ang pagtakbo ng oras
Pero kung maaari, nais ko itong hablutin at patigilin ng panandalian

Natatakot ako sa mga pangyayari
At hindi ko maitanong sa utak ko kung nakakahabol pa ba siya sa kidlat-bilis na pagikot ng mundo
Hindi ko naman nais kontrolin ang mga ito
Ngunit ang sabay-sabay na pagragasa nito ang nagpapaunot ng aking noo

Gusto ko munang lumayo
Malayung-malayo
Nais ko munang maging si AKDA
Maintindihan ang aking sarili
Mapagkalas-kalas ang buhul-buhol na kable ng aking utak
Kailangan ko ito bago ako maging isang responsableng mamamayan ng Pilipinas

Ano sa tingin mo?
Siguro tumatakas lamang ako…

Ayoko pang tumanda, pero kelangan ko ng makisabay
Ayoko pang masaktan, pero kailangan kong masugatan
Gusto ko pang maging korni
Humalakhak na parang walang bukas
Matatamis na mga sulyap
Walang takot at pag-aalinlangan.
Hindi pa handa ang mga balikat ko, pero kailangan ko ng pasanin at harapin ang mga problema
Mabigat
Nakakatakot
REPONSIBILIDAD

Nakakaligalig ng mundo ang bilis ng mga pangyayari
Kelangan kong matutong humabol
Ang matalo sa karera ng bayan ay hindi ko balak tanggapin
Ang manalo, taas-noo kong ipagmamalaki
Habambuhay kong yayapusin ang kalaban kong oras
Tumitikitok
Tumitikitak
Nakikipagkarera ng walang katapusan
Ang oras na laging nananalo
Walang kapaguran sa pakikipagunahan sa akin, sa iyo, sa atin.

Cheers! To This Day And The Days To Come…

I see a pair of eyes piercing through my heart but I want to see what lies in the depths of your soul.

What goes through your mind?

What things do you want?

What plans do you have?

What words were unspoken?

What melodies you hum should I hear?

I yearn to know all of them. Slowly. I want to unravel the beautiful story that you have to offer. (Hinde, gusto ko lang i-unravel ang clothes mo, ay! Joke.)

Lock those stares. And speak the words I want to hear.

Everyday has become a new ray of sunshine. Time does not matter anymore. Your presence stops the ticking, as well as the beating.

Nothing can wipe the smile you paint on my face. It cannot be undone, I hope so.

Thank you.

For casting this spell on me. I’ll forever cherish the day I set my eyes on you and the second you smiled at me.

Nagkatitigan. Matagal. Nakakatunaw.

Isang hiblang buhok na pagitan

Palitan ng hininga

Palitan ng mga lumilipad na mga kalapati sa mga utak

Hingang malalim

Walang puknat na pagtunaw sa isa’t-isa

Ang isa’y balong malalim

Walang hangganang kawalan

Madilim at mapangahas

Ang sa isa nama’y nagtanim ng galit

Mapula’t madugong ugat ng pagkamuhi

Tingin

Tingin

Sulyap pa ng kaunti

Nagsimula na

Ayan na

Ang aking matagal na pakikipagtalik sa kalawakan

Just Keep Looking

(credit to http://coffee-and-pepper.deviantart.com/ for the picture)

Perfection is a hard find
You keep looking for it
Try your hardest making it
Most of the time, you miss the best part about life.
The imperfections.
No worries, I got your back.
And when you fall
I’d be looking up to see you gracefully float

When you stop looking for it
The pieces will then fit perfectly.
But you never stopped.
You never willed to halt

Let me know if you think you’ve found it
‘Cause I know you never will
But still tell me
I’d be watching
And I’d wish you’d screw up Then, I’d love you for that.

We were made to be imperfect
Packed with mistakes and whatnots.
And all the imperfections you have
HE made for me to fill up.
~aKDa (02/10/10)

Search Me.

[Listening to Katy Hudson's Search Me]

I think I’m need of a huge surge of emotions now. No, I think there is a huge wave of emotions waiting to burst inside of me. Like there’s  a rally somewhere inside me, destroying a blockade that was there for so long. One that I believed was strong enough for all this bullshit. Something strong like the pyramids of Egypt. Or The Great Wall of China. Or the Mayan temples. Something that lasted for centuries. So strong, I thought it wouldn’t collapse this way.

Believe it or not, this is not an orgasm.

Last night I was looking through the window, puffing cigars, the sky looked wonderful. And I remembered. These stars inspired me to get my stars tattoo. It’s a secret theory I shared with some close friends. Something weird and crazy, but I believed in it. If I already told you my stars theory, feel privileged, because I was planning on not telling it to somebody else anymore. But I still am holding on to my stars theory until now. And it felt freaky.

The cold night wind made me feel a little bit chilly. The TV was off. The study lamp out. No disturbing sound. And the chilly wind. It was awesome. This is my serenity.

I picked up a book from the sofa, believe it or not, this was one of the greatest books I ever encountered. It was one of those books that works like a northern star, it keeps you in line, and towards the goal you are aiming to. I was taking it slow. Slower than usual. The same pace I went when I reread Spinelli’s Stargirl, and Love, Stargirl.

I am now in a state of backslide. I want to go back to the moments when I wasn’t so comfortable with everybody. It’s weird because when you come fresh in a society, you try get comfortable with everybody else. Now I’m in a journey back to those awkwardness. I missed the awkwardness. It’s was kinda fun not to be open with everybody.

This is all because I’m losing ME again. Myself. I. It’s a never-ending cycle. I find myself. The lose it again. Then goes around to look for it again. Multiply by ten raise to the nth power. An infinite loop of searching. Searching for my lost identity in this pool of society.

And I start the cycle again. NOW.

Deal with it.

Ang Lumipas Na Tamang Panahon.

Puting bestida. Isang mahabang puting bestida.

Simbolo ng pagiging puro.

Maganda. Makinang. Nagliliwanag sa sikat ng araw.

Bulaklak sa mga kamay.

Halimuyak na humahalo sa hangin.

Ngiti. Mga masasayang ngiti ng mga tao sa paligid.

Kagalakan ang pabaon ng mga saksi sa magaganap na pag-iisang dibdib.

Dagundong ng kampana.

Hudyat ng bagong kabanatang ilalahad ng nalalapit na pagsasama.

Nakangiti ka. Masayang-masaya.

Para bagang wala ng ibang mas magandang tanawin sa iyong mga mata.

Napangiti ako. Napahagikgik ng kaunti. Napaluha.

Halu-halong emosyon.

Di ito dapat ang aking nararamdaman.

Pero hindi ko mapigilang kiligin, maluha, at makaramdaman ng ganito karaming emosyon.

Lalo na sa pagkakangiti mong ganyan.

Nakakasira ng ulo.

Walang puknat na pagsagi ng kabaliwang nais ko ng takbuhin ang espasyong namamagitan sa atin.

Ngunit ito’y isang sagradong pagtitipon.

Tayong lahat ay nasa harap ngayon ng Diyos.

Kakaibang selebrasyon na hindi ko malaman kung nais ko nga bang maisakatuparan.

Wala na akong ibang nais gawin kundi ang makasama ka.

Yaon lamang ang tanging bagay na makakapagpatalon ng aking puso.

Hindi ito. Hindi ang ganitong sitwasyon.

Ang mabagal na paglalakad, isang mabigat na pahirap sa aking puso.

Ang mahabang distansya na naglalayo sa atin, pasakit sa aking damdamin.

Ang bestida.  Ang maraming tao. Ang mga bulaklak.

Ngunit ika’y nakangiti.

Mga matang nagingislap sa liwanag

Tulad ng dagat sa pagsikat ng araw sa umaga

At ng mga bituin sa langit pagsapit ng gabi.

Ang kampana’y muling tumunog. Ang mga bulaklak ay naihagis na sa paligid. Ang buong simabaha’y nabalot ng napakagandang musika.

Ng mga pusong nagmamahalan.

Kumawala ang emosyon ko sa sandaling inabot mo ang mga kamay.

Dinala sa altar.

Ang mga luha’y di napigilang rumagasa. Ngunit pinilit ngumiti.

Sana’y sa akin ang pares ng mga palad ng iyon.

Ang mga matang iyong pinagmamasdan.

Ang nagdudulot ng nakasisilaw mong ngiti.

Sana’y naisip ko yon nuon…

Hindi dito.

Hindi dito sa sulok ng simbahan.

Hindi ngayon.

Hindi ngayon ang tamang panahon.

Dahil wala na ang tamang panahon.

I’ve Become Dust Powder

You broke me down

Too many times i can’t even bear to count

Millions of shattered pieces scattered everywhere, like flying deadly shrapnels

I thought that was it

Now you turned me into dust powder.

Wala Kang Alam

Alam mo ba…
…kung pano ako kinikiliti sa kaunting sulyap na iginagawad mo sa akin?
Oo, walang ibig sabihin sa iyo, pero napahinto mo ng ilang segundo ang pag-ikot ng mundo ko.

Alam mo ba…
…na bawat hakbang natin sa tuwing nagkakasalubong tayo’y nabibilang ko?

Alam mo ba…
…na laging sumasagi sa akin kung paano ka ngumiti? Nakaukit. Dito sa tumitibok kong puso.

Alam mo ba…
…na sa kakaunting mga pagkakataong nagkasama tayo noon, habambuhay na inspirasyon ang dulot nuon?

Alam mo ba…
…na hinahanap ko ang halimuyak mo sa bawat taong nakakasalubong ko?

Alam mo ba…
…sa tuwing naglalakbay ang isip ko, iisa lang ang destinasyon nito?

Sa iyo.

You sa English.

Din sa Chinese.

Państwo sa Polish.

Sa madaling salita, IKAW.

Lagi. Parati. Nagsasawa na nga ako paminsan. Dahil alam kong hindi mo naman alam. At kahit na malaman mo. Matatawa ka lang. At masha-shock. AT THE SAME TIME. Tulad ng dati.

Walang pinagbago.

Sa kabilang banda, ok na ko dito. Sa mga nalalaman kong hindi mo alam.Para parehas tayong mukhang tanga.

~aKDa

Siya. At Sila.

naglalakad sa gitna ng nagbabagang init ng sikat ng araw

nakangiti. mapupungay na mga mata.

di yata’t maraming mga bagay na nagpapasaya sa kanya.

walang lingon-lingon

di alintana ang mga taong bumabangga sa kanya

manhid ang kalamnan sa mga sakit ng mga estranghero sa daan.

nakapagtataka. misteryosa. nakakagalak. nakakahawang kasiyahan.

inggit ang lumamon sa madla

pagkahabag ang tugon ng iilan

kasiyahang puro para sa nabibilang

ang natira’y walang pakialam.

inggit na tumubo at inani.

isinaing at naging pagkamuhi.

madilim na bukas ang natatanaw sa pinagtagpuan ng langit at lupa

hindi ko na nais makita pa ang madugong hinaharap para sa kanila.

pagkahabag na dulot ng maling akala

“ang modernong bersyon nga ba ni sisa?!” ang wika nila.

pagkahabag na bunga din ng munti ngunit itinatagong inggit sa liblib ng kanilang pagkatao

mga mapagkunwari. mga hangal na walang ipinagkaiba sa nauna.

kasiyahang puro. tulad ng mga ulap sa kalangitan.

walang kasing puti. walang kasingtahimik.

ni bahid ng karungisan ay di matanaw man lamang

pero mabilis magbago ang panahon

ang ihip ng hangiy biglang nagbabago ng direksyon.

ang ulap na walang dungis sana

nababahiran ng kadiliman na dulot nila.

dumidilim ang kalangitan

nagbabadya ang isang matinding pagkaguho

ng damdamin. pagmamahal. at kasiyahan.

saan sila nagtungo?!

natabunan ng mga gahiganteng butil ng ulan

ang pagtangis ay nalunod sa mga galit at balisang mga kulog

walang patawad na kadiliman

dinudungisan ang mga purong butil ng ulan.

ang mga naiwang walang pakialam.

mga tila’y tinakasan ng kanilang mga sariling emosyon patungo sa kalawakan

nasa kalagitnaan. walang matinong panig. walang matatag na paninindigan.

bahiran mo ito ng konting sakit. katiting na pagdugo.

makikita mong naghihimagsik ang tunay nilang damdamin.

nanduruon

nakatago sa kasuluk-sulukan ng kanilang mga puso.

mapangahas na mga salita ang mamumutawi sa mga labi,

tatarak na parang punyal sa dibdib

duguan. nakahandusay.

nakangiti. mapupungay na mga mata.

hanggang sa huling sandali, lahat ay magiging talunan.

walang maghahari. lahat ay magiging alipin.

alipin ng mga kani-kaniyang emosyon

emosyon na siya ring kakain sa kanilang mga prinsipyo

mga nawalang prinsipyo na huhubog sa nabagong pakatao.

nandon siya, naglalakad, patungo sa kawalan.

Alarm

Naglalarong mga emosyon. Piko. Habulan. Tumbang preso. Tagu-taguan. Laging talo. Ang walang pakundangan mong pagdalaw sa aking balintataw. “Consolation prize”, ika nga.

Nakakabagabag. Nakakairita. Pero nakakakiliti sa aking sensasyon. Hindi tama. Maling ruta ng pag-iisip. Punyeta.

Sa pagpikit ng aking mga talukap, ang mapupungay mong mga mata’y palagi na lamang nakapako sa akin. Langit. Dito na nga ba ang aking paroroonan? Sa bawat pagsamyo ko sa halimuyak na tangay mo, ramdam ko ang saya ng mga bubuyog sa panahon ng pamumulaklak. Nakakabaliw. Nakakasira ng ulo.

Mumunting mga hakbang papalapit sa isa’t-isa. Mahigpit na yapos ang iginawad sa akin. Habol ko ang aking hininga. Hindi dahil sa higpit ng iyong yakap. Kundi dahil sa kabog ng aking dibdib sa di makatotohanang paraiso na nakahain sa aking harapan. Matagal. Mabagal na paghinga. Ramdam ko ang lambot ng ulap sa iyong mga bisig.

“Jai ho, you are the reason that I breathe. Jai ho, you are the reason that I still believe. Jai ho, you are my destiny, Jai Ho!” Lintek na. Padabog na pinulot ang aking telepono, asar na pinatay ang maingay na tunog.

Hinatak na ako ng umaga pabalik sa lupa. Lagapak at sugatan. Sa pagmulat ng aking mga mata, nanatili ka na lamang sa mapaglarong imahinasyon. Panaginip. Nakakagalak na panaginip.